عیدنوروز مبارک

عيد نوروز را چرا عيد ميگويند؟

يكى از پيغمبران بنام ازقيل بوادى رسيد كه اهل آن همگى مرده بودند از قيل عرض كرد خداوندا اينها را چگونه زنده خواهى نمود امر شد كه مقدارى آب بر روى خاكهاى آنها بريز و بخواه تا زنده شوند ازقيل مقدارى آب ريخت و از خداوند تقاضاى اعاده آنها را بحيات و زندگانى نمود فورا همگى زنده شدند و بين سى سال تا هفتاد سال مجدّدا زندگى نمودند يعنى از سى سال كمتر و از هفتاد سال بيشتر بود و اين قضيّه در روز اوّل فروردين يعنى روز اوّل بهار واقع شده باين واسطه روز اوّل فروردين را عيد ميگويند و كلمه عيد مأخوذ از عود و اعاده است.

 الفين-ترجمه وجدانى  

روایتی زیبا درباره روز نوروز    

- الْمَوْلَى السَّيِّدُ الْمُرْتَضَى الْعَلَّامَةُ بَهَاءُ الدِّينِ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ النَّسَّابَةُ دَامَتْ فَضَائِلُهُ رَوَاهُ بِإِسْنَادِهِ إِلَى الْمُعَلَّى بْنِ خُنَيْسٍ عَنِ الصَّادِقِ ع أَنَّ يَوْمَ النَّيْرُوزِ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَخَذَ فِيهِ النَّبِيُّ ص لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع الْعَهْدَ بِغَدِيرِ خُمٍّ فَأَقَرُّوا لَهُ بِالْوَلَايَةِ فَطُوبَى لِمَنْ ثَبَتَ عَلَيْهَا وَ الْوَيْلُ لِمَنْ نَكَثَهَا وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي وَجَّهَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ص عَلِيّاً ع إِلَى وَادِي الْجِنِّ فَأَخَذَ عَلَيْهِمُ الْعُهُودَ وَ الْمَوَاثِيقَ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي ظَفِرَ فِيهِ بِأَهْلِ النَّهْرَوَانِ وَ قَتَلَ ذَا الثُّدَيَّةِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي يَظْهَرُ فِيهِ قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَيْتِ وَ وُلَاةَ الْأَمْرِ وَ يُظْفِرُهُ اللَّهُ تَعَالَى بِالدَّجَّالِ فَيَصْلِبُهُ عَلَى كُنَاسَةِ الْكُوفَةِ وَ مَا مِنْ يَوْمِ نَوْرُوزٍ إِلَّا نَحْنُ نَتَوَقَّعُ فِيهِ الْفَرَجَ لِأَنَّهُ مِنْ أَيَّامِنَا حَفِظَتْهُ الْفُرْسُ وَ ضَيَّعْتُمُوهُ ثُمَّ إِنَّ نَبِيّاً مِنْ أَنْبِيَاءِ بَنِي إِسْرَائِيلَ سَأَلَ رَبَّهُ أَنْ يُحْيِيَ الْقَوْمَ الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَأَمَاتَهُمُ اللَّهُ فَأَوْحَى إِلَيْهِ أَنْ صُبَّ عَلَيْهِمُ الْمَاءَ فِي مَضَاجِعِهِمْ فَصَبَّ عَلَيْهِمُ الْمَاءَ فِي هَذَا الْيَوْمِ فَعَاشُوا وَ هُمْ ثَلَاثُونَ أَلْفاً فَصَارَ صَبُّ الْمَاءِ فِي يَوْمِ النَّيْرُوزِ سُنَّةً مَاضِيَةً لَا يَعْرِفُ سَبَبَهَا إِلَّا الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ وَ هُوَ أَوَّلُ يَوْمٍ مِنْ سَنَةِ الْفُرْسِ قَالَ الْمُعَلَّى وَ أَمْلَى عَلَيَّ ذَلِكَ وَ كَتَبْتُهُ مِنْ إِمْلَائِهِ وَ عَنِ الْمُعَلَّى أَيْضاً قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فِي صَبِيحَةِ يَوْمِ النَّيْرُوزِ فَقَالَ يَا مُعَلَّى أَ تَعْرِفُ هَذَا الْيَوْمَ قُلْتُ لَا لَكِنَّهُ يَوْمٌ يُعَظِّمُهُ الْعَجَمُ يَتَبَارَكُ فِيهِ قَالَ كَلَّا وَ الْبَيْتِ الْعَتِيقِ الَّذِي بِبَطْنِ مَكَّةَ مَا هَذَا الْيَوْمُ إِلَّا لِأَمْرٍ قَدِيمٍ أُفَسِّرُهُ لَكَ حَتَّى تَعْلَمَهُ قُلْتُ تَعَلُّمِي هَذَا مِنْ عِنْدِكَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَعِيشَ أَبَداً وَ يُهْلِكُ اللَّهُ أَعْدَاءَكُمْ قَالَ يَا مُعَلَّى يَوْمُ النَّيْرُوزِ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوهُ وَ لَا يُشْرِكُوا

بِهِ شَيْئاً وَ أَنْ يَدِينُوا بِرُسُلِهِ وَ حُجَجِهِ وَ أَوْلِيَائِهِ وَ هُوَ أَوَّلُ يَوْمٍ طَلَعَتْ فِيهِ الشَّمْسُ وَ هَبَّتْ فِيهِ الرِّيَاحُ اللَّوَاقِحُ وَ خُلِقَتْ فِيهِ زَهْرَةُ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي اسْتَوَتْ فِيهِ سَفِينَةُ نُوحٍ ع عَلَى الْجُودِيِّ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي أَحْيَا اللَّهُ فِيهِ الْقَوْمَ الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ اللَّهُ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي هَبَطَ فِيهِ جَبْرَئِيلُ ع عَلَى النَّبِيِّ ص وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَرَ فِيهِ إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَصْنَامَ قَوْمِهِ وَ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي حَمَلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ص أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ

بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار    ج‏56    120  

- بسندى از معلّى بن خنيس كه در نوروز نزد امام صادق عليه السّلام رفتم، فرمود: امروز را ميشناسى؟ گفتم روزيست كه عجمها بزرگش دارند و بهم هديه دهند قربانت، فرمود: بكعبه‏اى كه در مكّه است، اين شيوه براى امريست ديرين كه تفسيرش كنم برايت تا بفهمى، گفتم: اى آقايم، آن را از شما بدانم دوست‏تر است نزد من از اينكه مرده‏هايم زنده شوند و دشمنانم بميرند، فرمود: در نوروز بود كه خدا از بنده‏هايش پيمان گرفت او را بپرستند و شريك با او نياورند، و برسولان و حججش بگروند، و بائمّه عليهم السلام ايمان آرند.

نخست روز است كه خورشيد تابيده، باد وزيده، گل شكفته در زمين، روزى كه كشتى نوح بر جودى استوار شده، روزى كه خدا در آن هزارها كه از ترس مرگ گريخته و مرده بودند زنده كرد، روزى كه جبرئيل به پيغمبر فرود آمد روزى كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله على عليه السّلام را بدوش گرفت تا بتهاى قريش را از فراز كعبه افكند و خرد كرد، و همچنين بود ابراهيم عليه السّلام، روزى كه پيغمبر فرمود تا اصحابش‏

با أمير المؤمنين بيعت كردند،  روزى كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله على عليه السّلام را بوادى پريان فرستاد تا از آنها بيعت گيرد: روزى كه دوباره مردم با على عليه السّلام بيعت كردند، روزى كه بخوارج نهروان پيروز شد و ذو الثدية را كشت، روزى كه قائم ظهور كند و روزى كه بدجّال پيروز شود و او را در زباله‏دان كوفه بدار زند، نو روزى نيايد جز اينكه ما توقع فرج داريم زيرا از روزهاى ما و روزهاى شيعيان ما است، حججش نگه‏داشتند و شما آن را گم كرديد.

فرمود: يكى از پيغمبران از پروردگارش پرسيد چگونه اينها كه برون شدند زنده كنى؟ خدا در اين روز باو وحى كرد آب بر مرقدشان بپاشد كه نخست روز سال پارسيانست و آنان كه 30 هزار بودند زنده شدند، و آب پاشيدن در آن روز سنّت شد گفتم: اى آقايم، قربانت نام روزهاى پارسى را بمن نگوئى؟ فرمود: آنها 30 روزند از ماههاى قديم بى‏كم بيش در هر ماه.

سوالات از محضر حضرت آیت الله العظمی سید صادق شیرازی

:: حكم لعن كردنِ دشمنان اهل بيت سلام الله عليهم ::

v سؤال: آيا لعن كردنِ كسانى كه به اهل بيت عليهم السلام ستم كرده اند، واجب است يا مستحب، يا حكم ديگرى دارد؟
? جواب: قرآن حكيم بر كسانى كه خدا را با آزار دادن پيامبرش آزرده اند، وبا آزار دادن اهل بيت، رسول اش را آزرده اند لعن كرده است. آنجا كه خدا مى فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا؛ (احزاب،57) بى گمان كسانى كه خدا و پيامبر او را مى آزارند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و برايشان عذابى خفّت بار و خواركننده آماده ساخته است». آيا سزاور نيست كسانى را كه خدا لعنت كرده، مؤمنين آنها را لعنت كنند؟

:: لمس نام هاى معصومان عليهم السلام ::

v سؤال: حكم لمس نام هاى معصومان عليهم السلام بدون وضو چيست؟
? جواب: بنابر احتياط مستحب نام هاى معصومان عليهم السلام بدون وضو لمس نگردد.

:: ناراضى بودن حضرت زهرا سلام الله عليها از خليفه اول ودوم ::

v سؤال: رواياتى كه نشان مى دهد ابوبكر وعمر نزد خانم حضرت زهرا سلام الله عليها آمدند واز ايشان خواستند از آنها راضى شود، تاچه اندازه صحت دارد؟ آيا آن حضرت پيش از شهادت از آنان راضى شد؟
? جواب: هرگز، آن حضرت پيش از شهادت از ايشان خشنود نشد بلكه تاريخ نشان مى دهد كه ايشان در حالى به شهادت رسيد كه نسبت به آن دوتن غضبناك بود. ابن ابى الحديد آورده است: «والصحيح عندى أنها ماتت وهى واجدة على ابى بكر وعمر؛ نظر درست نزد من آن است كه او [حضرت زهرا سلام الله عليها] در حالى درگذشت كه نسبت به ابوبكر وعمر خشمگين بود».شرح نهج البلاغه، ج 6، ص 50

 در صحيح بخارى آمده است: «فقال أبوبكر... فهجرته فاطمة فلم تكلمه حتى ماتت؛ ابوبكر گفت ... پس از آن حضرت زهرا [سلام الله عليها] از او رو برتافت وبا او سخن نگفت». صحيح بخارى، ج 8، ص 3

براى آگاهى بيشتر در اين زمينه نك به: الغدير، ج 9، ص 387.

:: وحدت مسلمانان ::

v سؤال: به نظر حضرتعالى راه وحدت بين شيعه وسنى چيست؟
? جواب: راه آن عبارت است از گفت وگوى آزاد وسازنده وبه دور از هرگونه تعصبات كوركورانه يا تقليد از رسوم وسنت هاى نياكان وگذشتگان، همچنان كه خداى متعال فرمود: «فبشر عبادالذين يستمعون القول فيتبعون أحسنه، اولئك الّذين هداهم الله واولئك هم اولو الالباب؛ (زمر (39)، آيات 17و18) بشارت به بندگانى كه سخن خدا را مى شنوند وپيروى از بهترين آن مى كنند، آنان كسانى هستند كه خدا هدايتشان فرموده وآنان داراى عقل كاملند». پس گفت وگوى آزاد وسازنده تنها راه رسيدن به وحدت حقيقى است. به ويژه اين كه مشتركات بين مذاهب اسلامى كه خواهان وحدت اسلامى مى باشند، بسيار است ونسبت اختلافات به مشتركات ناچيز واندك است.

:: صلوات يا لعن ::

v سؤال: روايات و احاديث فراوانى درباره فضيلت صلوات فرستادن برمحمد و آل محمد عليهم السلام و نيز فضيلت و ثواب لعن بردشمنانشان شنيده و خوانده ايم ولى نمى دانم گفتن «اللهم العن الجبت والطاغوت» فضيلت بيشترى دارد يا گفتن «اللهم صل على محمد وآل محمد». برخى از مردم لعن را برصلوات ترجيح مى دهند وثواب وفضيلت آن را بيشتر مى دانند وگروهى نيز صلوات را با فضيلت تر مى شمارند. لطفا نظر مباركتان را در اين خصوص بفرماييد.
? جواب: تبرى از دشمنان خدا ولعن آنان ونيز تولى داشتن نسبت به اولياى خدا ودرود وصلوات فرستادن برآنان، هر دو از فرايض اسلامى است كه هر كدام فضيلت وثواب دارد. در روايات ما به صراحت آمده است كه دين همانا جز حب وبغض نيست.(بحارالانوار، ج65، ص63) (البته حب وبغضى كه در محل شايسته وصحيح باشد). از برخى روايات برترى تبرى دريافت مى شود كه البته شايد از باب مصونيت در برابر دشمنان خدا وستمگران وخشونت طلبان وآلوده نشدن به ستم وخشونت آنان باشد.

:: دست زدن در مجالس اهل بيت عليهم السلام ::

v سؤال: دست زدن چه حكمى دارد؟ آيا دست زدن در مجالس اهل بيت عليهم السلام جايز است؟
? جواب: دست زدن به خودى خود جايز ودر مجالس اهل بيت عليهم السلام نيز جايز مى باشد. ولى شايسته است كه شئون اسلامى در چنين مجالسى رعايت شود.

:: توسل به ائمه عليهم السلام ::

v سؤال: آيا دعاى مشهور يا متواترى در دست هست كه طى آن امام معصوم شخصاً توسل كرده وفرموده باشد: «يا محمد، يا رسول الله» وپس از آن از آن حضرت حاجت طلبيده باشد؟ آيا تفاوتى مى كند كه كسى بگويد: «يا على» وبداند كه امام به اذن خدا حاجتش را برآورده مى سازد يا اين كه بگويد: «يا الله لحق على ...»؟
? جواب: نقل است كه در غزوه احد، هنگامى كه مردم از پيرامون رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم گريختند وايشان را در ميان دشمنان تنها نهادند، ايشان به حضرت على عليه السلام ـ كه در آن اوضاع دشوار از پيامبر محافظت مى كرد ـ پناه برد و پيوسته مى گفت: «يا على، اين جماعت را از من دور كن» وحضرت امير عليه السلام به يارى خداى متعال آنان را شكست داد واز پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم پراكنده نمود.

***********************************************************

خلاصه سخنرانی حجت الاسلام سید علی حیدری

 در جلسه هفتگی هیئت ائمه بقیع علیهم السلام

بسم الله الرحمن الرحیم

خداوند موجودات رت برقانون تضاد آفریده و رشد ونمو آنان را در همین قانون قرار داده است.

یکی از این موجودات انسان است که از دو خصلت متضاد یعنی بعد حیوانی وبعد انسانی خلق شده،

که یک بعد مربوط به عالم سفلی ودیگری مربوط به عالم علوی است.

بوسیله بعد حیوانی انسان لذتهای مادی خود را برآورده میکند وبوسیله بعد انسانی راه سعادت را میپیماید.

این دو بعد باهم در تضاد هست وهر کدام پیروز گردد همان جنبه تقویت میگردد.

در این راستا باید بعد انسانی را تقویت سازیم تا به کمال برسیم.

حال سوال این است که با غلایا نات و جنبه های حیوانی برای رسیدن به کما چه باید کرد؟

برای مبارزه با غلبه بعدحیوانی دو راه داریم که اسلام فقط یکی از این راهها را تجویز میکند.

این دو راه یکی :تسدید است. ودیگری:تعدیل.

تسدید یعنی مسدود کردن هر نوع علاقه مربوط به بعد حیوانی است.

تعدیل یعنی مشخص کردن محدوده برای بعد حیوانی در اه رسیدن به کمال و حرکت در مسیرهای مجاز

اسلام با تسدید ورهبانیت مخالف است ودستور به تعدیل شهوات وامیال مادی است.

راه تعدیل

دوراه برای تعدیل وجود دارد که اگر دقت کنیم علت گناهان و عقب گردها توجه نکردذن به این دو اصل اساسی است.

1: حاکم کردن عقل بر شهوات وهواها

امیرالمومنین علیه السلام فرمودند:

قاتل هواک بعقلک

یعنی هواها و جنبه های حیوانی را با درایت عقل وحاکم کردن اندیشه از بین ببر.

بهمین جهت در اسلام بسیار به تفکر کردن سفارش شده ودستور به حسابرسی نفس داده است.

2:عبادات خصوصا روزه گرفتن

خداوند برای سعادت وتکامل ،راه برقراری ارتباط با خالق بی منتهی را در عبادت دانسته که از بهترین نوع عبادتها روزه گرفتن است.

جوانان عزیز ماه رمضان وروزه این ماه بهترین فرصت برای خودسازی وتسلط بر هواهای نفسانی و اجتناب از گناهان و ارتباط با خدا و سیر صعود میباشد که لازم است ازاین ماه بیشترین بهره را ببریم.

ماهی که در آن دو ویژگی ممتاز است:

اولا دربهای جهنم بسته است.

ثانیا شیطان را خداوند به غل زنجیر میکشاند.

پس بدون ترس از فریب شیطان،با نفس باید مبارزه کرد وآن را در زیرفرمان عقل وشرع درآوریم.

والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته

هیئت ائمه بقیع علیهم السلام